© 2010-2016 hetzijnertwee.nl - eldoradomedia

Twee!! Het Zijn Er


NL regulier GIF 160x600
banner 120x90.png
Twee!!

Blog

 

Op 2 december 2010 beviel "Mama van Twee" van een gezonde tweeling.

 

Haar verhaal willen we jullie niet onthouden, ook al is het inmiddels alweer een paar jaar oud en zitten haar twee boys inmiddels in groep 3 van de basisschool.......

 

Wil je zelf een blog schrijven op deze site? Neem even contact met ons op!

Zo graag....!

 

05/03/2010

 

Al heel wat jaartjes nu. Graag een kleintje willen van ons samen, maar het komt er niet van.

 

Hoop genoeg, zelfs van de artsen, maar toch.

 

Kijkoperatie achter de rug, 7 IUI-pogingen.

 

Eind vorig jaar, zomaar ineens een spontane zwangerschap. Niet durven testen, want tja... uiteindelijk na ruim één week overtijd toch getest. ZWANGER. Je zit meteen op een hele grote wolk. We hebben gehuild, gelachen, alle emoties kwamen los. Donderdagavond 17 december. Wat een pracht van een avond. Hoewel het maar zo klein is hadden we echt het gevoel dat we met ons drietjes het bed instapte.

 

Op een wolkje naar mijn werk. Om 10uur 's morgens loste het wolkje op. Een miskraam. Niet te beschrijven hoe verdrietig dat voelt. Ik was er echt kapot van. Denk nu nog steeds, het had nu zoveel weekjes geweest. Misschien onbegrijpelijk voor sommige, maar voor een paar uurtjes was ik dan eindelijk even mama.

 

Nu starten met IVF. De medicatie in huis. Zie er best tegenop. Bij de hormoonbehandelingen van IUI had ik best veel last, de medicatie lijkt nu wel verdriedubbeld. Daar mag ik natuurlijk niet over klagen, want wij willen zo graag ons kindje welkom heten in ons leven, maar toch is het best pittig. Nu hopen dat we aan de beurt zijn in Rotterdam. De vorige maand zijn we afgewezen. Weer zo'n moment van verdriet. Je verwacht het gewoon niet, terwijl het van te voren natuurlijk duidelijk vermeld is.

 

Als het goed is mogen we nu wel starten. Ik denk dat ik rond week 11 mag bellen. Ben heel benieuwd. Het is allemaal telkens weer spannend.

 

Afwachten maar......

 

 

Start IVF

 

14/03/2010

 

Gisteren het spannende moment.

Om kwart voor één kregen we het verlossende telefoontje. "u mag starten". Yahooo en meteen erachteraan ojee, spannend, daar gaan we :)

Gisterenavond gestart met decapeptyl.

Vanaf morgenavond mag daar de puregon bij.

 

Omdat we meer in de buurt van Gorinchem wonen dan Rotterdam, mogen we de follikelmetingen in Gorinchem laten doen. Daar mag ik morgen dus een afspraak voor maken. Maandag de 22e maart zal de eerste meting zijn.

 

Op dit moment ben ik vooral benieuwd hoe ik reageer op alle hormonen. Bij IUI had ik er al behoorlijk 'last' van. Dit, terwijl de dosis eigenlijk maar heel klein was. Nu is het vele malen meer, dus ik denk zomaar dat mijn schat zijn lol op kan. Arme hij. Ben ook wel nieuwsgierig naar de eerste meting. Dat is dus nog een volle week afwachten.

 

Gelukkig een drukke week, dus dat komt helemaal goed :)

 

Op naar de 22e!

 

 

Zaterdag punctie IVF

 

24/03/2010

 

Wow, vanmorgen weer een follikelmeting achter de rug. 11 zijn er tot nu toe geteld. Acht aan de ene kant, 3 aan de andere kant wel 8. Te gek zeg. Er zijn er al twee van 19 bij en verder is het 15,14 en 13 + nog twee van 10.

 

Vanavond nog een laatste keer Puregon spuiten. Morgenavond Pregnyl en de laatste Decapeptyl. Zaterdag is het moment van de punctie daar.

 

Ik ben nu al super zenuwachtig, op een positieve manier. Ben zo benieuwd of het allemaal gaat lukken. Het zou wel heeeeeeel gaaf zijn. Eindelijk op de juiste weg naar een klein schattekindje van ons twee.

 

 

 

Punctie achter de rug

 

27/03/2010

 

Om half 9 werden we vanmorgen verwacht. Na een half uur waren we aan de beurt. Lekker is anders, maar het is allemaal goed gegaan.

5 Eicellen zijn er uitgekomen. Super toch! Nu hopen dat ze bevrucht raken zodat er dinsdag 2 teruggeplaatst mogen worden.

 

Spannende dagen dus weer.

 

Op het moment lekker uitrusten na een vermoeiende, emotionele dag.

Op naar dinsdag!

 

 

Mooi moment: de terugplaatsing

 

30/03/2010

 

Vanmorgen mochten we bellen om te vragen of er bevruchting heeft plaatsgevonden. Het was heerlijk om een positief resultaat te horen. Ons hart maakte echt een sprongetje van blijdschap. Na een zenuwslopend nachtje doet dat heel veel goed :)

 

Vanmiddag om 14.00 uur werden 2 bevruchte eitjes teruggeplaatst. Het is onbeschrijfelijk om dit mee te maken. Met de echo kijk je letterlijk mee en zie je ze daadwerkelijk in je baarmoeder zitten. Wat een mooi moment.

 

Nu 3 weekjes wachten. Dat zijn we gewend van het IUI-traject dus dat valt allemaal best mee.

Als alles goed gaat en we inderdaad zwanger zijn gaan we een heel mooie tijd tegemoet.

 

Super!

 

 

Wachten duurt lang!

 

17/04/2010

 

Het is vandaag alweer 3 weken geleden dat de punctie plaatsvond. Hoewel men al aangaf dat IVF niet alleen lichamelijk, maar emotioneel ook zwaarder is als IUI, begrijpen we dit nu pas echt.

 

Het moment van wachten na de punctie tot evt. bevruchting is heftig, maar eigenlijk maar heel kort.

Het moment van terugplaatsing is niet te beschrijven in woorden. Zo'n mooi moment. Je ziet het tenslotte toch echt in je baarmoeder zitten.

 

Dan komen de weken van wachten. Elke pijnscheut die je voelt zet aan tot een lichte paniek. Gisterennacht werd ik wakker van de pijn in mijn buik. Het bleek van mijn darmen af te komen, maar op zulke momenten denk je niet meer zo helder. Alles wat je voelt betrek je op je baarmoeder. Op de mogelijkheid dat je kindje of kindjes daar groeien en niet geconfronteerd moeten worden met pijn. Het hele gebeuren zit vooral veel tussen je oren, maar ook dat besef maakt het er niet makkelijker op.

 

Nu is het dan alweer 3 weken verder. Volgende week donderdag hebben we een evaluatiegesprek bij de arts. Wij hebben besloten, als alles goed blijft gaan, pas dan te testen.

 

Het klinkt misschien wat raar, maar zolang je niet test en niet ongesteld bent voel je je zwanger. Voel ik mij al een klein beetje mama. Een test kan het bevestigen, maar de vorige test (vandaag precies 4 maanden geleden) maakte ons op dat moment papa en mama. De volgende dag vielen we met grof geweld van het roze wolkje af. Het lijkt wel of ik nu niet durf te testen. Misschien is dat ook wel zo.

 

Donderdag zijn we in ieder geval al weer bijna 4 weken onderweg. We gaan ervoor!

 

 

"U bent heel erg zwanger"

 

22/04/2010

 

Gefeliciteerd! Dat zijn de letterlijke woorden van onze arts. Helemaal geweldig.

De beste man was eigenlijk heel verbaasd.

 

Wij hadden vandaag een evaluatiegesprek n.a.v. onze IVF-poging.

Hoe wij het zo ervaren hadden.

 

Tja, zei ik. Het was allemaal wel... tja..... heftig.

Hij vond dat ik toch echt wel wat meer moest zeggen dan alleen heftig, waarop ik aangaf dat het inderdaad echt heel heftig was, maar ja het resultaat.......

 

"U bent zwanger?" JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA big big smile.

 

Hij heeft met de echo snel gekeken of het er één of twee waren (twee terugplaatsingen). Het is er één, maar o wat ontzettend welkom. Ons hart straalt van binnenuit en is overduidelijk aan de buitenkant zichtbaar.

 

Als alles goed mag blijven gaan, en dat hopen wij, gaan we 14 mei voor de 8-weken-echo.

Wat een wonderheerlijk gevoel!

 

 

Het zijn er twee!

 

12/05/2010

 

Vanmorgen mochten we dan voor de langverwachte echo. Om half 10 waren we aan de beurt. Heel bijzonder hoor om voor het eerst te mogen kijken naar zo'n heel klein pukkie met een zichtbaar kloppend hartje.

 

De arts bekeek het mooi van alle kanten. Tot onze grote surprise klopte er nóg een hartje. Wij zijn vanaf nu officieel in verwachting van twee kleine pukkies. Wat prachtig om te weten dat beide kleintjes in mijn buik mogen groeien.

 

Het verklaart een hoop. Nu al in de zwangerschapskleding. Ontzettend beroerd, de hele dag door. Ze zijn nu al overduidelijk aanwezig. Het is echt heel gaaf allemaal, maar ook nog steeds onwerkelijk. Ze zijn al zo van ons en toch is alles nog heel erg spannend. 20.3 mm en 21.2 mm. Vandaag 8 weken en 6 dagen. 16 December is de datum, alhoewel aangegeven is dat het natuurlijk al eerder kan zijn.

 

Oh, wat wonderheerlijk na zoveel jaren van verlangen.

 

Helemaal op een roze wolk met beiden tranen in ons ogen. Ditmaal van puur geluk!

 

 

Rondje ziekenhuis

 

24/05/2010

 

Even niets gepost... De misselijkheid nam de overhand. Van alleen in de morgen ging het tot in de avond door. Teveel van het goede. Afgelopen donderdag kon ik bijna niet meer op mijn benen staan. Ziekenhuis gebeld. Daar kon ik gelukkig al snel terecht. Na wat waarden te hebben bekeken moest ik blijven. Dat is aan de ene kant heel naar, maar aan de andere kant is er op zo'n moment geen betere verblijfplaats.

 

We kregen een echo waarop duidelijk te zien was dat onze pukkies het prima doen. Die eten mama gewoon lekker op ;)

Binnen no-time aan het infuus. Uitdroging. Geen eten, geen drinken. 36 uurtjes aan alleen infuus. Veel geslapen, dat was absoluut noodzakelijk en dus ook geen straf.

 

De waarden bleven op uitdroging en mijn bloeddruk veel te laag. Uiteindelijk mocht ik weer wat eten. M.b.v. medicatie de misselijkheid onderdrukt, zodat het netjes binnen bleef. Wat een uitkomst en een verademing. Daarna ging het zo goed dat gisterenmorgen mijn vicieuze cirkel eindelijk doorbroken werd. Gisterenavond mocht ik dan ook, gewapend met medicatie tegen overgeven, naar huis. Dit mag ik 3x per dag innemen voor de volgende 10 dagen.

Dat is niet werken voorlopig, maar rusten, slapen, een beetje rommelen in huis, rusten en slapen. Geen probleem, zolang het met de pukkies maar goed gaat.

 

Het mooiste wat we hieraan hebben overgehouden? Het geluid van 2 snel kloppende hartjes. Wat moet je nog meer wensen als dat?

 

 

Op controle geweest

 

28/05/2010

 

Gisteren, donderdag de 27e, mochten we op controle komen.

Weer het nodige aan bloed geprikt met daarbij de gebruikelijke spoedjes. Geen bericht goed bericht. De rest van de uitslagen krijgen we de 17e juni, gelijk met een echt uitgebreide echo :)

 

 

De twee pukkies doen het nog steeds helemaal geweldig. De hartjes kloppen goed en ja, het geluid is nog steeds het mooiste geluid wat er bestaat. Die mening gaat natuurlijk pas over, zodra wij ze voor het eerst horen huilen over een maandje of 6 :)

 

Het is prachtig om te zien dat, net als de vorige keer, de ene lekker op het gemakkie ligt, de ander echt van het bewegen is. Ik ben zo benieuwd wanneer ik ze voor het eerst mag voelen. Afijn, geduld nog maar even. Elke dag is een stapje dichterbij tenslotte.

 

Met de misselijkheid gaat het goed. Lang leve medicatie haha. Ze hopen dat het rond week 16 sterk verminderd. Daar gaan we dan ook stiekem een beetje van uit :)

 

Ondertussen ben ik nog steeds erg moe, maar ook dat is begrijpelijk. Na het opeten van al mijn reserves waren de 2 ondeugden lekker aan het snoepen van de suikers uit mijn spieren. Ook dat moet nu eerst weer bijkomen. Ik lig dus heerlijk op de bank en ga 's middags voor een uurtje of 2 á 3 naar bed. Slaap als een roosje, dus het is blijkbaar goed voor mij.

Mijn mannetje rent de hele dag heen en weer met bloemen, lekkers, drinken en knuffels (de echte, niet de pluche haha). Het is echt een schat. Voor hem was het tenslotte ook erg schrikken.

 

Na zoveel jaren wensen is het zo fijn om nu zwanger te mogen zijn. Je merkt wel dat je toch, althans dat denk ik, meer gespannen bent. Alles wat niet fijn aanvoelt is meteen een beetje eng. Hopelijk zakt dat gevoel.

 

Gisterenavond belde ze nog van het ziekenhuis. Wij schrokken allebei. Geen bericht was goed bericht dus bericht is... Dat viel alles mee gelukkig. Ze wilde alleen maar even aangeven dat de waarden goed waren, alleen de schildklier was nog niet binnen. Mocht daar een afwijking in zitten dan horen we dat vandaag. Ik ga er echter niet vanuit. Deze is vorige week, met de opname, ook nog gecheckt. Niets aan het handje. Het lijkt me sterk dat het nu anders is.

 

17 Juni mogen we voor de volgende afspraak en een langere echo. We hebben besloten om geen nekplooimeting te doen. Hiermee kan worden aangetoond of er kans op down-syndroom aanwezig is. Natuurlijk hopen wij op 2 gezonde kindjes, maar wanneer dit niet het geval is laat je het toch niet weghalen. Wij zien daar dus niets in. De zwangerschap is al spannend genoeg. Onnodige onrust erbij is niet wijs. Bovendien bestaat er een kans dat het uiteindelijk toch niet klopt. Dat lijkt me geen gezonde gedachte, voor ons althans!

 

Met de 20 weken echo wordt er ook uitgebreid gekeken. Dan met name naar de hartjes. Dat vinden wij allebei wel erg belangrijk. Niet om er wat aan te doen natuurlijk, maar wel om dit voor de geboorte al te weten. Op die manier krijgen ze, mocht er wat zijn, een eerlijke kans. Het komt in onze familie namelijk vaker voor, zodat er daarover wel wat onrust is. Afijn, eerst maar eens 3weekjes verder uitrusten. Op naar de 17e :)

 

 

Prachtige echo

 

17/06/2010

 

Eindelijk was het dan zover. Vanmorgen om half 12 mochten wij ons melden in het ziekenhuis. Eerst even de standaard zwangerschapscontrole. Extra ijzer en foliumzuur voorgeschreven, wat heel normaal is voor een tweeling. Prima dus. Meteen de vervolgafspraak gemaakt voor zowel controle als de 20 weken echo. Beiden vinden 28 juli plaats.

 

Om 12 uur klaar voor de echo. Helaas was het wat druk, zodat we pas om 1uur aan de beurt waren. Het was het wachten absoluut waard. Wat een prachtig gezicht. Echt zo bijzonder en mooi om te zien. Waren het voorheen nog wat vage omtrekken, ineens zitten er echt 2 kindjes, 2 prachtige kindjes, in je buik.

De contouren van het gezichtje waren overduidelijk, prachtige hoofdjes, echte mooie buikjes en wild zwaaiende armpjes. De beentjes inclusief knietjes, voetjes en teentjes.

Elke keer denk ik weer, dit is toch wel de mooiste foto. Waarschijnlijk zijn de foto's over een week of 6 weer de mooiste en maken we over een maand of 6 de allermooiste foto's :)

 

We hebben allebei met zoveel vreugde naar het scherm gekeken. Hoe mooi is het om dan toch echt te realiseren. Er zitten inderdaad, veilig in mijn buik, 2 kleine kindjes. Helemaal van ons. Dat geluksgevoel is niet te beschrijven. Wij voelen ons echt heel bijzonder en zijn ontzettend dankbaar.

 

Ondertussen gaat het met mijn misselijkheid de goede kant op. Ik heb de afgelopen dagen zelfs 2 dagen helemaal geen medicatie genomen. Vandaag wel, maar dat geeft niets. Je merkt toch dat het beter gaat. Ook dat is iets om van te genieten.

Het is zo bijzonder om, na zoveel jaren van wensen, zwanger te zijn. Des te moeilijker lijkt het wel om dan niet super happy te zijn, omdat je zo beroerd bent. Dat gevoel ebt nu gelukkig weg!

Nog even en dan kunnen we heerlijk samen op pad om te koekeloeren én zelfs om al wat te gaan kopen. Dat lijkt me echt fantastisch.

 

Over ca. 3 weken worden de muren in het kamertje gladgemaakt. Dan gaat daar ook echt iets gebeuren.

Hoewel je vanaf het prille begin dolgelukkig bent kwam het vandaag ineens echt binnen zetten. Wij worden samen papa en mama en, hoe vreemd dat misschien klinkt (of niet), we houden nu al van ze met heel ons hart. Zucht.....

 

 

Update

 

03/07/2010

 

De kinderwagen is ondertussen in huis. Ook de 2e maxi-cosi is binnen. Gisteren de grootste aankoop gedaan. Helemaal geweldig. Een schat van een babykamer, afijn dat vinden wij natuurlijk :)

 

 

Volgende week of de week erna komen ze de muren gladmaken. Mijn mannetje mag dan aan de slag met het plafond. Ik wil er graag een sterrenhemel in (ja, ik heb heel veel eisen en dat ligt natuurlijk allemaal aan de hormonen ;) )

Laminaat mag worden uitgezocht, ook behangboeken worden ingeslagen. Allemaal erg naar natuurlijk aangezien ik helemaal niet van shoppen houd... of juist wel...hmmmmm :)

Helaas heeft onze dakkapel een probleem opgelopen met de heftige regen van 2 weken geleden. Daar moeten dus ook nog kosten aan te pas komen. Hopen dat het meevalt, maar gebeuren moet het toch!

 

Verder blijft het verwennen maar doorgaan. Elke week komt er wel iemand op visite met 2 knuffels, 2 rompertjes, 2 dit, 2 dat. Zo lief en zo gezellig.

 

Zelf voel ik me eindelijk stukken beter. Het weer is wat pittig. Normaal kan het voor mij niet warm genoeg zijn, nu is dat toch anders. Afijn, zal ook wel aan de beroemde hormonen liggen. Toch geniet ik er ook wel van :)

Met de medicijnen gaat het echt vooruit. Er zijn nu dagen dat ik het niet eens nodig heb. Dat is helemaal geweldig.

Volgende week mag ik ma, woe en vrijdag weer gaan werken van 1 tot 3. Helemaal geweldig. Ik heb er echt zin in. Hoop dat ik het snel uit mag bouwen tot mijn standaard 30 uurtjes. Komt zeker goed.

 

De babykamer komt begin oktober. Ze zetten het in elkaar en daarna mag ik het poetsen. Zegt de verkoper, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, dat het kamertje na het poetsen 14 dagen met deurtjes en laatjes open moet staan en moet luchten. Kortom 14 dagen mag ik er niets aandoen. Geen kleertje erin, geen knuffeltje erin...... als dat maar goed komt haha. Meestal ben ik al helemaal aan het indelen voordat iets überhaupt af is tot grote vreugde van mijn lieve schat..... of niet.... :)

 

Nu op naar de 28e. Dan is de 20-weken-echo aan de beurt. Daar hebben we allebei erg veel zin in al vinden we het ook spannend. In onze familie komen veel hartproblemen voor. Zowel bij jong als oud. Daar wordt straks extra naar gekeken. We gaan ervan uit dat het allemaal goed is, maar ik ben blij om de daadwerkelijke bevestiging daarvan te zien én te horen. Afijn, nog 4 weekjes wachten.

 

Ondertussen toch ook genieten van het mooie weer, vooral 's avonds buiten met een drankje, knabbeltje en een kaarsje hier en daar is toch wel super.

 

 

20-weken-echo

 

29/07/2010

 

Gisteren eindelijk onze langverwachte 20 weken echo.

Eerst even gezellig samen zitten lunchen. De popcorn en de cola in de tas, want om 14.20 hadden wij een afspraak voor één van de mooiste bioscopen van Nederland ;)

 

Stipt om die tijd mochten we naar binnen. Blote buik, warme gel en filmen maar :)

Wie is baby A en wie is baby B. Zoek zoek, want beide pukkies rolden van de ene naar de andere kant. Van rug naar buik met zwaaiende handjes en trappelende voetjes. Te schattig voor woorden natuurlijk voor deze kersverse ouders.

 

Ze zijn beide van top tot teen bekeken. We zijn heel erg blij dat er geen grote afwijkingen zijn gevonden. Het geeft natuurlijk geen garantie voor gezonde kindjes, maar het verkleint de kans op aandoeningen natuurlijk wel. Voor het eerst kregen we toch een rustig gevoel over ons. Heerlijk.

 

We hebben echt een uur lang genoten. Om 15.25 stapten we de echokamer weer uit. OK, de popcorn en cola niet erbij gehaald, maar de echo was er niet minder mooi en gezellig en prachtig en wonderlijk en en en... door :)

 

Wat een overheerlijke dag. Het was volop genieten.

 

M'n mannetje is ondertussen begonnen met het kamertje. Gipsplaten zijn gekocht. We (lees ik haha) willen heel graag een sterrenhemel in het plafond. Kijken wat het wordt.

Behang is binnen. Zodra laminaat en plafond klaar zijn komen mijn moeder en tante (het geweldige behangteam) het kamertje aankleden met schattig baby-behang. (Vind ik zelf natuurlijk schattig).

 

Verder gaat het prima. OK, de pukkies vergen nogal wat energie van mams, maar dat mag de pret niet drukken. Ik werk 3x 4uurtjes en dat is voorlopig ook genoeg. Merk dat er meer niet inzit. In eerste instantie vond ik dat heel moeilijk. Ik ben nogal een workaholic en vind het bovendien heel moeilijk om mijn werk los te laten. Laat het niet graag aan anderen over. Haha, ben nogal een pietje precies.....

 

Toch is het zo heerlijk om nu zwanger te mogen zijn, dat het gevoel van moeten moeten nu eindelijk naar de achtergrond is verdwenen. Gaat het goed met de kindjes, gaat het goed met mij, gaat het goed met ons. Daar draait het toch uiteindelijk om. Straks kan er nog genoeg gewerkt worden en denk ik zomaar dat het nog wel eens moeilijk zal worden :)

 

Ondertussen genieten we vooral. Eigenlijk kunnen we niet wachten dat de twee ... ;) zich aankondigen. Toch nog maar even geduldig blijven, want des te langer in mams haar buik, des te beter het is voor hen.

 

Over 2 weken weer terug voor controle. Over 4 weken weer een echo.

 

 

Op controle

 

11/08/2010

 

Hier weer een kleine update over mijzelf en onze 2 schatten.

Vandaag de uitslag van het kweekje. Geen bacterie te bekennen, beter kan dus niet.

 

Wel last van bloedarmoede. Dat verklaart een hoop ;)

Onze 2 schattige pukkies maken het uitstekend. De hartjes kloppen zoals het hoort. Dat geeft toch altijd weer een heerlijk rustgevend gevoel.

Eigenlijk mag ik niet meer werken, maar ik vind het heel moeilijk om thuis te blijven. 3 x 3 uurtjes moet te doen zijn. Stoppen kan altijd nog tenslotte. Dat is dan ook prima.

Haha, bij het weggaan kreeg mijn mannetje ook nog advies mee...

Ontbijtje op bed, wassen en strijken. De - vrouwelijke - arts en ik hadden reuze lol, hij iets minder.

 

Natuurlijk zorgt hij hartstikke goed voor mij. Ik ben heel blij dat hij mijn lieve schat is. Zo zorgzaam als hij is voor mij, dat moet wel een pracht van een pappie worden. Zeker weten!

 

Over 2 weken mogen we weer voor controle en krijgen we een groeiecho. Prima hoor, al die controles. Zo kunnen we vaak van ze genieten. Meer te wensen valt er eigenlijk niet :)

 

Ik vind slapen op het moment steeds moeilijker worden. Op mijn rug is niet fijn, op mijn buik gaat niet meer. Op mijn zij liggen gaat de eerste paar uurtjes, daarna doet alles mij zeer. Pittig pittig. Ik heb wel een heerlijk kussen wat verzachting biedt. Gelukkig is het gevoel binnen een kwartier voorbij zodra ik uit bed stap. Lekker door buffelen dus :)

 

Al met al is het, gelukkig, nog steeds wonderheerlijk om zwanger te mogen zijn!

Op naar 30 juli!

 

 

Groeiecho en controle

 

30/08/2010

 

Zo weer even een update van mijn kant.

Vandaag mochten we onze twee schatten wederom bewonderen. Hoofdjes gemeten, buikjes gemeten, beentjes gemeten, vruchtwater bekeken. Het gaat prima.

 

Beide groeien ze uitstekend en nog steeds volgens het schema van een eenling. Beter kan dus eigenlijk niet. De één is iets groter als de ander, maar ook dat is normaal. Over ruim 3 weken mogen we voor de volgende groeiecho en meteen weer een totale controle met bloedprikken enz. Het is ontzettend fijn om zo goed in de gaten te worden gehouden. We zijn daar hartstikke blij mee :)

 

Ondertussen hebben we het kaartje uitgezocht. De drukkerij had een speciaal boek voor tweelingen. Harstikke leuk. Haha, we waren er ook supersnel uit. We hadden beide eigenlijik maar één keuze en het was ook nog dezelfde. Niet zo verrassend, want zo gaat dat eigenlijk altijd. Ook de tekst was snel bedacht en de namen hebben we al een tijdje klaarliggen.

Als het goed is komt volgende week de drukproef. Altijd leuk om het dan weer even in handen te hebben.

Natuurlijk heeft mijn mannetje het kaartje al ingescand op de computer en bewerkt. We weten dus eigenlijk al helemaal hoe het eruit ziet ;)

 

De 17e komt eindelijk het kamertje. Daar kijk ik erg naar uit. Ik kan niet wachten met inrichten. Haha, alles staat nu in dozen en dat is eigenlijk helemaal niet leuk. Bovendien kan ik dan nog eens goed bekijken wat ik eventueel nog mis. Vanaf de 17e heb ik ook 2 weken vakantie zodat ik op mijn gemak kan winkelen voor de nodige extraatjes. Hè wat naar ;)

 

Slapen wordt echt een beetje zeuren. Ik kan niet op mijn buik (logisch haha), maar op mijn rug gaat ook niet. Met een speciaal kussen op mijn zij gaat prima tot een uur of 3 's nachts. Daarna ontzettende spierpijn in mijn rug en kan ik niet blijven liggen. Licht aan en gewapend met boek of puzzelboekje (sudoku midden in de nacht is best een uitdaging) ben ik er dan een uurtje uit. Daarna kan ik meestal wel weer gaan liggen, maar duurt het even om de juiste houding te vinden. Het breekt best op. Gelukkig kan ik overdag nog wat pakken. Dat doe ik dan ook met plezier :)

 

Het mooie is dat ik ze nu eindelijk goed voel. Ze hebben het vooral 's morgens vroeg, 's middags rond een uur of 3 en 's avonds tussen 9 en 10 erg naar hun zin (of misschien wel slaande ruzie hihi). Het is dan echt een heel gedoe en af en toe zie je zelfs mijn buik heen en weer gaan. Zo grappig. Bovendien reageren ze op geluid. Ik zing graag en doe dat dan ook regelmatig. Het kinderliedjes repertoire zing ik in bad. Ze bewegen er dan op los. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze denken HOU OP MAMA hihi. Ik ben heel benieuwd of ze de liedjes straks ook herkennen. Afijn, misschien is dat van mij wel een beetje zweverig. Ik zing steevast 3 liedjes in een bepaalde volgorde. Eigenlijk ben ik gewoon heel benieuwd of ze daar straks ook op reageren. Als de handjes dan over de oren gaan weet ik genoeg hihihi.

 

Al met al ben ik blij dat we richting de 6 maanden gaan. Ik ben hartstikke blij dat we onze twee kleine schatten mogen verwachten, maar om eerlijk te zijn vind ik de zwangerschap geen grote roze wolk. Wie dat ooit verzonnen heeft....... Natuurlijk zijn de momenten van bewegen en het horen van het hartje, het zien van de echo wonderheerlijk maar verder. Misselijkheid, moeheid, rugpijn, harde buiken, en een wel heel hard groeiend lichaam..... Misschien is het wel heel slecht om dit te schrijven. Zeker omdat we er zoveel voor over hadden. 7x IUI en uiteindelijk IVF. We zijn dus echt wel blij, maar ik vind het af en toe echt irritant om te horen GENIET ERVAN, HET IS ALLEMAAL ZOOOOOOOOO LEUK.....

 

Haha even klagen mag toch best hè? Of wordt ik nu meteen al vingerwijzend in een hoekje gezet?

Ik heb stiekem het idee dat de meeste meiden het roze wolkje af en toe ook kunnen schieten. En zo niet, dan is dat alleen maar heerlijk toch?

 

Zo dat was mijn relaas. Tot een volgende update maar weer :)

 

 

28 Weken

 

24/09/2010

 

Gisteren al weer aanbeland in week 28. Het gaat nu toch best wel snel, al kan het soms nog steeds niet snel genoeg gaan :)

We mochten weer even van ze genieten tijdens de groeiecho. Dat ging niet zo makkelijk want oh wat zijn ze druk. Bovendien gaat het liggen op mijn rug niet meer, dus mocht het vanaf mijn zij. Soms toch even op mijn rug, omdat het anders helemaal niet ging.

 

"Mevrouw, meneer.... u krijgt het straks lekker druk met deze twee!" Heel fijn ;)

 

Ze zitten nog steeds, JA nog steeds, op het schema van een eenling. Wegen 1250 en 1200 gram. Afijn dat is een schatting en kan zo'n 10% afwijken. Wat ons betreft klinkt het i.i.g. prima. Hoe dankbaar en blij kan een mens op zo'n moment weer zijn :)

 

Ondertussen is de nesteldrang begonnen. Gordijnen MOETEN in de was. Ik moet op mijn knieën de vloer soppen en als het mogelijk zou zijn (volgens mijn mannetje haha) deed ik het liefst het behang ook nog even in de wasmachine.......

Onze slaapkamer is helemaal schoon, nu gewoon een kwestie van bijhouden. Ook de badkamer blinkt, dat is blijkbaar mogelijk (ik ben niet zo'n heel goede huisvrouw namelijk haha) en het babykamertje krijgt echt vorm.

Alle spulletjes zijn er nu naar toe gegaan, zodat ik de strijkkamer volgende week kan poetsen. Daar stond namelijk echt alles en strijken was dus bijna niet meer mogelijk. Dat kan straks weer :)

Als het boven klaar is begin ik maar eens aan de benedenverdieping.

De hal is ook op orde gemaakt: een andere schoenenkast enz., want een tweelingwagen neemt toch wel behoorlijk veel plek in. Die ziet er nu dus picobello uit. Moet alleen nog even mandjes kopen voor op de kapstok. Kunnen daar de sjaals enz. in. En oh wat staat het kinderkapstokje schattig... haha.... waar je al niet blij van wordt.

 

Nu mag mijn man nog een kast boven de koelkast maken (dat moet pas sinds 2008.....) Dan kunnen daar mijn bakspullen in. Kunnen de schaaltjes in de grote lade en kan het andere kastje gaan genieten van flessen, voeding, enz. enz.

 

Zelf ga ik volgende week de gordijnen afmaken (oké mijn collega doet het meeste werk ik geef het eerlijk toe) en ga ik proberen een wandlamp te maken. Ben benieuwd hoe het wordt :)

 

Al met al gaat het hier dus best lekker, al heb ik natuurlijk wel mijn overheerlijke klaagmomenten. SO WHAT :) Ik vind eigenlijk best dat ik daar recht op heb haha.

 

Op naar week 32 voor de volgende groeiecho en controle ;)

 

 

30 weken

 

07/10/2010

 

Vandaag, 7 oktober 2010, ben ik al 30 weken zwanger van onze 2 kleine pukkies. Wat een bijzonder moment weer. Over uiterlijk 10 weken mogen we ze beladen met piepkleine kusjes. Heel de dag bewonderen, zonder te moeten kijken naar een beeldscherm.

 

Ze doen het zo ontzettend goed en laten dat nu dagelijks weten. Af en toe is het gewoon een beetje eng. De bewegingen zijn wel heel heftig. Het is prachtig om je hand er op te houden, maar af en toe trekken we beide van schrik terug. Haha, het is natuurlijk heel mooi en wonderlijk, maar te grote bonken voelt een beetje creepy ;)

Het mooie is dat voelen met je hand niet persé nodig is. Mijn buik golft op en neer. Druk druk druk in mijn buik. We zijn heel benieuwd of het straks ook van die druktemakertjes zijn.

 

Wat mijzelf betreft. Behalve het eeuwige slaapprobleem (op dat gebied kunnen de laatste 10 weken echt niet hard genoeg gaan, want dat ben ik zo zat) gaat het best goed :). Langzaamaan begin ik vocht vast te houden, waardoor mijn voeten ineens veranderen in soort massief rechthoekige blokken. Hmmmmm...... lang leve sokken en sloffen, want ijdel blijven we natuurlijk hè haha.

 

Dan die gezellige "zwangerschapsdementie". Nu moest ik al vanaf heel vroeg dingen op gaan schrijven en hoofdrekenen, spelling etc.... weer gewoon niveau kleuterklas. Eergisteren bereikte ik echter mijn dieptepunt. Moest, op mijn werk, even naar het magazijn om iets na te vragen. Pak de telefoon mee. Kom aan in het magazijn, kijk in mijn hand en heb de nietmachine vast............dus............ Snel weer terug naar mijn kantoor met een heerlijk dom gevoel. Stel je voor dat mijn IQ permanent lager blijft... HELP :) hahaha.

 

Ondertussen is het kamertje echt bijna af. Er moet nog één lamp opgehangen worden. Deze hebben we zelf gemaakt en moest nog even drogen :)

Verder hangt het rolgordijn wel, maar het gewone gordijn is nog niet klaar. Komt natuurlijk helemaal goed.

Ook de plank boven de commode hangt nog niet. Afijn, het zijn maar een paar dingen, verder is het echt een plaatje, maar die mening is natuurlijk heel subjectief haha. Iedereen vindt zijn/haar kamertje het mooist natuurlijk ;)

 

 

Laatste grote echo

 

03/11/2010

 

Vanmorgen om half 11 mochten wij wederom voor een echo. Omdat met 32 weken het buikje van één van de twee wat achter bleef wilde ze nu nogmaals kijken (vandaag 33 weken en 6 dagen). Vandaag bleek dat ze allebei weer keurig op schema zitten. Beide rond de 2400 g en dus nog steeds op het schema van een eenling. Haha, als dat maar goed komt met de buik van mama ;) Omdat ze het zo goed doen is een grote echo niet meer nodig. Het is ook bijna onmogelijk om nog goed naar ze te kijken. Ze bewegen vrolijk alle kanten op en af en toe is niet helemaal duidelijk wanneer de overgang van de een naar de ander is.

 

Het is wel heel bijzonder hoor. Zo ga je een traject in waarbij je hoopt zwanger te raken. Na jaren wensen mag je zelfs een tweeling dragen. In het begin hartstikke beroerd, maar ondertussen zijn we wel aan het einde van de zwangerschap aangekomen. Dit met, zoals het er nu nog steeds naar uitziet, gezonde kleine schatten. De gebruikelijke zwangerschapskwaaltjes daar gelaten gaat het prima.... alhoewel.... ;) Van mij (ons) mogen ze best komen hoor. Al was het alleen maar om eindelijk al die kleine kusjes te kunnen geven.

 

Gisteren is mijn verlof officieel gestart. Met een mooie bos bloemen van mijn bazen naar huis. Ruim 20 weken vrij. 16 Weken verlof en daarna nog 4 weken vakantie opgenomen. Na die tijd nog een jaar ouderschapsverlof waardoor ik i.p.v. 30 uur 26 uur ga werken. Samen gaan we ze opvoeden. Geen oppas, just the 2 of us. Ok, haha ik heb al wel oppas geregeld voor het sporadische avondje uit natuurlijk ;)

 

Volgende week woensdag weer op controle. Dan dus alleen een echo voor de hartjes en verder kijken hoe het met dit kamerolifantje gaat. De week daarop is de controle op donderdag bij de hoofdarts. Haha, dat klinkt wel heel gewichtig hè ;)

 

Nu lekker genieten van mijn vrije tijd.

 

 

Zo'n lieve paps

 

07/11/2010

 

Even een korte blog hoor.

 

Mijn lieve schat loopt zojuist even naar boven. Komt weer naar beneden met een glimlach op zijn gezicht. Boven deed hij namelijk heel zachtjes de deur van onze babykamer open om even een kijkje te nemen. Op het zelfde moment beseft hij dat zachtjes doen nog niet nodig is. Ze zijn tenslotte nog niet geboren, onze 2 lieve pukkies. Ultieme papa of wat?

 

Dit zijn nu precies die dingen wat hem zo mooi en bijzonder maakt. Trots op mijn man. Echt één uit duizenden of zelfs meer!

 

Totally in Love!!!!

 

 

36 weken

 

18/11/2010

 

Zo weer even een blogje van mijn kant.

Vandaag zijn we dan precies 36 weken zwanger. De tijd lijkt momenteel wel voorbij te kruipen haha. Dat is echt het stukje ongeduld wat de hoek om komt zetten.

 

 

Vanmorgen hadden we het "bevallingsgesprek". De kleine pukkies worden met uiterlijk 38 weken gehaald. 2 Weken te gaan dus of eerder natuurlijk ;) Dinsdag is de allerlaatste controleafspraak. Wow... dat is dan toch ook wel weer heel bijzonder.

 

Met de 2 kleine pukkies gaat het prima. Ze liggen allebei met de hoofdjes naar beneden. Schijnt voor een 2ling niet ideaal te zijn, maar ook geen probleem. Tijdens de bevalling kan er zelfs nog van alles veranderen, het blijft dus spannend. We gaan gelukkig wel ons best doen een gewone bevalling te krijgen. Daar ben ik wel blij mee. Keizersnee alleen wanneer dit noodzakelijk is. Ik hoop natuurlijk lekker van niet! De "hoofd gynaecoloog" had vandaag met ons de bespreking. Wat een geweldige en grappige man. Heel erg prettig. Het is i.i.g. fijn te weten dat er bij de bevalling 2 kinderartsen én 2 arts-assistenten aanwezig zijn. Veiliger gevoel kan natuurlijk niet :)

 

Ondertussen is thuis alles af. De wieg wordt in elkaar gezet terwijl ik dit schrijf. Het kamertje is al af.

 

Zelf ben ik het wel zat hoor. Mijn hele lijf is ineens opgeblazen. Misschien dat ik wel als een ballonnetje naar boven vlieg wanneer ik met een speld geprikt word. Hmmmm.... ga het maar niet uitproberen haha. Het slapen blijft dramatisch, maar dat is dan vast wennen aan de gebroken nachten. Haha, meer gebroken dan deze nachten gaat haast niet, dus dat is weer een voordeel.

Verder is lopen bijna niet meer te doen. Dat vind ik heel jammer, omdat deze dame het idee had allerlei leuke dingen te gaan doen tijdens haar verlof. Die leuke dingen beperken zich nu dus tot de huiskamer en de keuken... Afijn, nog even en dan weet ik weer helemaal voor wie ik dit allemaal uithoud. 2 Schatten van baby's. Wat wil een mens nog meer toch? Het grappige is natuurlijk dat manlief nu voor 2 vliegt, want tja....

 

Dames, ik weet niet hoe jullie het ervaren (voor zover jullie het mogen ervaren), maar mijn man is er echt één uit duizenden. Alles doet hij zonder gemopper. Vraagt zelfs dagelijks wat ik nog wens of wil m.b.t. de kleintjes. Is zelf ook heerlijk zenuwachtig. Echt een schat. Naast de 2 prachtige cadeautjes die wij straks krijgen heeft hij echt nog iets extra's verdiend. Heb dus ook nog iets voor hem gekocht. Ik denk niet dat iedereen beseft dat het voor onze mannen ook heel pittig kan zijn. Zo wilde ik nog even kwijt.....

 

Verder dus lekker aan het relaxen. Deze dame heeft gelukkig een nintendo-verslaving en dat gaat prima vanaf de bank. Verder dvd-tjes kijken. Boek lezen. Kruidnootje eten (niet te veel, want het moet er straks weer af haha), kopje thee.... prima dus. Nog heel even en dan eindelijk een heel bijzondere blog. De geboorte van onze tweeling!

 

 

Laatste loodjes

 

27/11/2010 - 15:56

 

Dus dit is wat ze bedoelen met "de laatste loodjes wegen het zwaarst". Gelukkig is het einde nu echt in zicht. Of eigenlijk het begin van een levenslange periode. Prachtig idee!

 

As. woensdag zal er eindelijk actie ondernomen worden. We hopen dat ze er dan toch uiterlijk 6 december zijn! Toch hoop ik dat ze nog spontaan voor die tijd komen. Vandaag is i.i.g. een magische dag qua omgeving. Ons wereldje heeft al een flinterdun wit laagje over zich heen gekregen. In huis heb ik al wat kerstspulletjes opgehangen/neergezet. Hier en daar een lampje aan en de buxusbollen bij de voordeur zijn ook verlicht. Ik vind het dus best een mooie dag vandaag haha.

 

Gisteren voor het eerst echt wat heftig gerommel en wow, wat een steken. Vannacht braken mijn vliezen in mijn dromen, dus tja.... daar heb je natuurlijk weinig aan ;)

 

Ik vind het jammer dat ik zo weinig meer kan, lichamelijk dan. Gisteren moest er even een envelop worden gebracht naar een naburig plaatsje. Ik was helemaal blij dat ik even mee kon rijden in de auto. Dat was het hoogtepunt qua uithuizig zijn.

Binnen op het gemak maar weer een wasje/strijkje. Eten voorbereiden. En verder hangen, hangen, hangen. Lopen is heel pittig helaas, maar ik doe wel mijn best nog zoveel mogelijk te bewegen. Helemaal zitten is ook niet verstandig. Zeker niet voor de conditie en de spieren. Doorbijten dus :)

 

Mijn mannetje is in alles echt een schat. Hij rent en vliegt voor me. Wel merk ik dat hij ook steeds ongeduldiger wordt. Hij heeft een tikje van mijn zwangerschapsdementie overgenomen. Erg grappig (voor mij dan haha, want het is nogal eens lachen, gieren, brullen daardoor). Verder merk ik dat hij erg moe is. Ik denk dat ook hij een soort van biologische klok heeft die aangeeft alle rust te pakken die er nog te pakken valt. Dat is natuurlijk ook prima.

Het ongeduld zit er bij ons nu goed in hoor. De kleintjes in het echt mogen vasthouden......

 

Ik weet niet hoe jullie het ervaren, maar voor mij is het nog steeds heel dubbel. Aan de ene kant weet je én voel je (haha vooral dat laatste) dat ze in je buik zitten (enkele centimeters verwijderd van de buitenwereld). Aan de andere kant is het allemaal nog steeds heel abstract. Ik kan niet wachten tot ze er zijn en toch kan ik het ook niet geloven dat ze er straks zijn. Heel raar en dubbel gevoel. Hoe zal het zijn om straks voor altijd mama te mogen zijn? Hoe zullen ze zelf zijn? Zijn ze echt gezond? Zijn ze gek op elkaar? Huilen ze veel, slapen ze veel? Hoe het ook gaat, ze zijn i.i.g. al lang in ons hart gesloten en dat is uiteindelijk het belangrijkst.

 

Ik hoop dat mijn volgende blog de geboorte van de liefste kindjes ooit mag zijn ;)

(voor ons dan hè)

 

 

Onze lieve mannetjes zijn geboren!

 

07/12/2010

 

Hallo lieve allemaal,

 

Zoals jullie zien aan de titel zijn wij intussen de intens gelukkige ouders van N. en B.!

 

Donderdag 2 december om 18.47 en 18.57 mochten zij ter wereld komen. Het is onmogelijk te beschrijven hoe mooi dat moment van geboorte werkelijk is. Alle clichés, waarvan je vaak denkt "jaja, dat is ook maar om je gerust te stellen", zijn waar. Het eerste wat ik met tranen in mijn ogen zei bij de geboorte van N. "Ja, dit is het echt allemaal waard!"

 

Alles verbleekt bij het moment van mama worden. Wat een vreugde! Van het ene moment pijn verval je het andere moment in een ware euforie.

 

Voor nu dikke kussen van een intens gelukkige kersverse mama. Het leven kan echt niet mooier zijn!!

 

 

5 Maandjes alweer

 

07/05/2011

 

Ondertussen zijn onze mannetjes ruim 5 maandjes.

 

 

Hoewel ze vanaf de geboorte al niet op elkaar leken wordt het verschil alleen maar grotere. Erg grappig om te zien. Niet alleen qua uiterlijk, maar zeker ook qua karakter. En nee... ook bij ons zat er geen gebruiksaanwijzing bij. Deze schrijven wij dus elke dag een beetje zelf. En dat maal twee haha.

 

De jongens hebben al heel wat prikjes achter de rug. Bezoekjes hier, bezoekjes daar. Onze N. is toch vooral graag thuis. B. vindt het overal wel een feestje ;)

Aangezien het onze eerste twee pukkies zijn vind ik sommige dingen nog echt een leerproces. Van makkelijke, voor andere logische, dingen tot wat pittigere onderwerpen.

 

Omdat onze jongens zo van elkaar verschillen vinden wij het wel grappig om ze hetzelfde te kleden (of hetzelfde, maar dan net een ander kleurtje). Toch merk ik nu al dat N. een heel andere bouw heeft. Naast het feit dat het tenslotte ook eigen individuetjes zijn, zal het één de anders straks beter staan ook denk ik. Dan wordt het dus vanzelf verschillende kleding.

 

Wat een heerlijk weer is het ondertussen. We genieten met volle teugen in de tuin. Lekker in de wipper of gezellig op schoot. Blaadjes die bewegen, bijtjes die langsvliegen. Alles is even interessant. N. maakt nog steeds "huuuuh" geluidjes als de wind zijn gezichtje inblaast. B. went er al beter aan. Het is een grappig geluid :)

 

Het ritme zit er bij ons aardig in.

's morgens rond half 8 worden ze wakker en krijgen rond 8 uur een fles (200)

We houden ze dan (kost voor N. wel wat moeite) tot 11 uur wakker. Soms krijgen ze tussendoor vast een fruithapje om vervolgens om 11 uur weer een fles te krijgen (200). Daarna gaan ze lekker naar bed.

Rond half 3 á 3 uur worden ze wakker. Weer een flesje van 200 en vervolgens lekker spelen, knuffelen, zingen, wandelen tot een uurtje of 6. Daarna krijgen ze afhankelijk van de behoefte rond 6 á 7 uur nog een fles 200. Tegen half 8, maar soms al om half 7 liggen ze weer in hun bedje. We maken ze nog wakker voor een laatste fles om 11 uur waarna ze heerlijk slapen tot de volgende dag.

Niet verkeerd hè :)

 

Ik merk nu dat ze veel meer willen. Ze spelen echt al met dingetjes uit de box. N. heeft wel graag de keuze uit meerdere dingen. Hij verveelt zich snel, B. is daar makkelijker in.

 

Ik ben benieuwd naar verhalen van andere schatten van tweelingen, want ehm... wat is het heerlijk hè!!

 

Liefs van mij

 

Inmiddels is deze tweeling al vijf jaar! Hoe is het met deze twee gegaan in die tijd?

 

WORDT BINNENKORT VERVOLGD......

Gratis eBook 120x600